امروز، نوزدهم دی ماه، سالروز تولد مادرم

مادر؛ دستی بر گهواره دارد و دستی در دست ِ خدا
آنگاه که مادر گهواره را تکان می دهد، عرش خدا به لرزه در می آید
و همه ی فرشتگان سکوت می کنند تا زیباترین سمفونی ِ هستی را بشنوند؛ لالایی مادر را ...

خبرهای ناگهانی، چه خوب چه بد؛ همیشه درک کردن و باورشون سخته... دیدن خبر فوت هادی نوروزی که تیتر یک همه ی خبرگزاری ها بود یکی از این خبرها بود، یا شنیدن خبر فوت شوهر خاله ام -که روحش شاد- در شامگاه سرد 12 دی 94 که بسیار غم انگیز بود و تا مدتها باور کردنش سخت، و خبر ِ ناگهانی دیگر، خبر فوت آقای هاشمی در 19 دی 95 (دیشب) بود.

سه شنبه21 دی- تعطیل رسمی، عزای عمومی میشه گفت یکی از تاریخی ترین روزهای ایران به مناسبت تشییع و تدفین مرحوم آقای رفسنجانی رقم خورد؛ روزی عجیب و البته قابل تامل! روزهایی که زندگی کرده ایم گذشتند و روزهایی که زندگی نکرده ایم به سرعت از پی هم می گذرند (تاریخ انقضای هر روز تنها 24 ساعت است) و روزی ما نی

تو لغت نامه ی دهخدا نوشته سفر کردن یعنی از مقر خود به محل دیگر رفتن، مسافرت کردن. و توی همین لغت نامه برای معنی مقر نوشته: جای قرار و آرام، جای آرمیدن، قرار گرفتن و ... توی این لغت نامه البته ننوشته مقر یعنی جایی که پدر، مادر، خواهر یا برادر هست، ننوشته که مقر یعنی وطن، جایی که توش به دنیا اومدی و

بعد از 2 روز سخت و نفس گیر که توی 48 ساعت فقط 5 ساعت تونستم بخوابم امتحاناتم تموم شد. گاهی شبها که خوابم نمیبره برنامه ای هست که ساعت 00:00 تا 02:00 از رادیو فرهنگ پخش میشه به اسم چهارباغ که در چارچوب شعر و موسیقیه، یعنی یا موزیک پخش میکنه یا مردم زنگ میزنن و شعر میخونن، در کل برنامه ی خوبیه و خیلی

دیروز، آخرین روز از اولین ماه ِ آخرین فصل سال؛ زمین اولین ساختمون بلند مرتبه ی تهران رو بلعید... عده ای "مرد" که خاموش کردن آتیش براشون ساده است مثل ِ آب خوردن؛ رفته بودن به جنگ دود و آتیش، اما رقیب این بار نامردی کرد و از پشت خنجر زد، ساختمونی که قرار بود خاموش بشه خراب شد... این جزو قاعده ی بازی ن

بعد از حدود 4 ماه و اندی... توی این مدت اتفاقای مهم کم رخ ندادن، از تحویل سال 1396 تا انتخابات ریاست جمهوری... مرگ افشین یداللهی، ترانه سرای دوست داشتنی... و خیلی خیلی اتفاقای دیگه که الان خیلیاشون یادم نمیاد، سعی میکنم از این به بعد به صورت مرتب تری یادداشت کنم اتفاقات این زندگی رو... امروز دومین ر

تا حالا شده به مهمونای برنامه ی ماه ِ عسل و سرنوشت اونا و اینکه اصلاً چی شد که الان اونا اینجان، فکر کنی؟ آدمای کاملاً عادی که خودشون یه روزی مثل من بیننده ی قصه ی زندگی دیگرون از قاب ماه ِ عسل بودن، باهاشون بغض کرده بودن، خندیده بودن و شاید خیلی وقتا مسخرشون کرده بودن و خلاصه به تماشای روایت زندگی

گاهی وقتا یه کارایی هست که انجام دادنشون به ضرر خودته و یا قلبا راضی به انجام دادنشون نیستی و ناراحتت میکنن اما میدونی که با انجام دادن اون کار، به فرد یا افرادی کمک میکنی یا باعث خوشحالیشون میشی، و یا حتی باعث پیشرفتشون...

با آرزوی روزای خوب...

سحر 11 رمضان